
တခ်ိန္တုန္းကေပါ့...
ရွတတ အပ္ကေလးတစ္စင္း နဲ႔ ေရလုိက္ငါးလုိက္ ေပါ့
စုန္ဆင္း၊ စုန္တက္ လူးလားကူးခတ္
တခ်ိန္တုန္းကေပါ့...
ခဲဖ်က္ကုိင္ၿပီး.. အသံုးမခ်တတ္တဲ့ ပီဘိကေလးငယ္ေလးေပါ့
မုန္႔လက္ေကာက္၊ ပဲပင္ေပါက္ လက္ေရးကေလးေတြကို မဖ်က္တတ္ဖ်က္တတ္နဲ႔
တခ်ိန္တုန္းကေပါ့....
မသိလုိက္မသိဘာသာနဲ႔ဘဲ... အခ်စ္ကိုေတြ႕ရွိသလိုထင္မွတ္ခဲ့..
တံလ်က္ကိုေရထင္ခဲ့သလုိ ကႏၵရမွာ အုိေအစစ္ရွာေဖြခဲ့ေပါ့
တခ်ိန္တုန္းကေပါ့....
ဂ်စ္ပစီမုိးတိမ္သီခ်င္းကို ဟစ္လို႔ ဖုန္ထူတဲ့လမ္းေပၚက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္
ဘုိသီဖတ္သီ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ေလွ်ာက္သြားဖူးရဲ႕
တခ်ိန္တုန္းကေပါ့...
ရူးသြပ္မႈကို ဆာေလာင္မႈနဲ႔ ေမွ်ာခ်အသက္ရွင္ခဲ့...
တခ်ိန္တုန္းကေပါ့....
(ဒါေတြဟာ တခ်ိန္တုန္းကေပါ့...)
သကၠရာဇ္ေတြခ်စားရင္းနဲ႔ တရြတ္ၿပီးတရြက္ဆုတ္ျဖဲခဲ့တာ..
09ရဲ႕အကၡရာအစ...
ေဆာင္းေငြ႔လႊမ္းတဲ့မနက္ခင္းမွာ..
အဲဒီ ခပ္ေပေပေကာင္းေလး...
သုိးစုတ္ေလးတစ္ေကာင္ လက္ေဆာင္ရလိုက္တယ္....
ျဖဴစုတ္စုတ္သုိးစုတ္ေလးကုိ ထိန္းရင္းေက်ာင္းရင္းနဲ႔
ရာသီခြင္တစ္ပတ္လည္..ညစ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ေပါ့...
အခုေတာ့....
အဲဒီ ညစ္က်ယ္က်ယ္ေကာင္ေလး....
သုိးထိန္းျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာခဲ့တာ..
ေဆာင္းေငြ႕လြမ္းတဲ့မနက္ခင္းနဲ႔ေတာင္ ထပ္ဆံုျဖစ္ေနၿပီေပါ့....
